Ervaringen van een bewoner in 2016

"Johannes van de Velde uit Bruinisse kan het wel van de daken schreeuwen. Zó enthousiast is hij over Hospice Kaaskenshuis. Ondanks zijn verdriet om het recente verlies van zijn vrouw." Lees zijn verhaal in het bijgevoegde bestand.

 

Inmiddels is dhr. Van de Velde uit Bruinisse overleden op 21 oktober 2016.

Zijn verhaal is gepubliceerd met toestemming van zijn nabestaanden.

Downloads

Artikel PZC
Ervaringen van een bewoner in 2016
Ervaringen van een bewoner in 2016

Ervaringen van een bewoner in 2017

Lees het bijgevoegde bestand waarin dhr. Visser vertelt waarom hij zo blij is dat hij 3 weken bij zijn vrouw kon verblijven in het hospice.

Zijn verhaal is gepubliceerd met toestemming van zijn nabestaanden.

Mevr. Visser is inmiddels overleden op 17 februari 2017.

Ervaringen van een nabestaande in 2017

"We kregen er rust"
 
Het is nog maar kort geleden dat de vrouw van
de heer Muizert overleed in het hospice. Zij was
bijna een jaar ziek en al die tijd heeft haar man
haar verzorgd, met hulp van zorg van Allévo.
Op de Open Dag in oktober kwamen ze samen
kijken in het Kaaskenshuis. Ze waren het erover
eens dat het hospice een mogelijkheid zou zijn
als het thuis niet meer ging. Eind oktober was
het zo ver. “Het was voor mij niet meer te doen
om mijn vrouw dag en nacht te verzorgen”,
vertelt de heer Muizert. “Ik kon natuurlijk wel
Allévo bellen, maar dat doe je ook niet drie keer
per nacht. Ik heb wel als voorwaarde gesteld
dat ik naast mijn vrouw op de kamer zou mogen
slapen. Dat kon. De eerste avond hebben we
samen met onze dochter lekker gegeten en
‘s nachts ook goed geslapen. Het was niet
moeilijk om daar te zijn. Het is huiselijk en we
werden goed verzorgd. Er was privacy, maar
er waren altijd mensen aanwezig die konden
helpen. Ik kon zelf alle aandacht aan mijn vrouw
geven. Later realiseerde ik me dat ik daar voor
het eerst sinds maanden weer de krant heb
gelezen. Daar had ik weer de rust voor, omdat
er voor ons werd gezorgd. Ik stond er niet meer
alleen voor. Mijn vrouw was thuis weg gegaan
met de gedachte dat ze in het hospice zou
sterven. We hebben de laatste maanden nog
zoveel mogelijk proberen te ondernemen en te
genieten. Dat wilde zij ook, maar op het laatst
kon het niet meer. Toen was ze ook klaar om
naar het hospice te gaan. Dat was een goed
besluit.” Uiteindelijk is mevrouw Muizert in de
tweede nacht dat ze er was overleden. “Onze
dochters uit Schiedam en Noorwegen waren
er en onze dochter uit Italië had de hele dag en
een deel van de nacht doorgereden. Ze was
precies op tijd. Kijk, ik heb natuurlijk veel steun
aan mijn dochters, ook toen mijn vrouw nog
thuis was. Maar zij konden er ook niet altijd
zijn. En om iemand te vinden die bij mijn vrouw
kon zijn als ik even weg moest, was soms best
ingewikkeld. Dan is het zo fijn in het hospice dat
je altijd op vrijwilligers kunt rekenen. Overdag is
er vaak verpleging in huis en ’s nachts altijd. Als
ik er achteraf over nadenk, was het absoluut
niet verkeerd dat we naar het hospice zijn
gegaan. We kregen er rust.”